Η οικογένεια του εκλιπόντος Αγρινιώτη τ. Εισαγγελέα Ιωάννη Διώτη παρεμβαίνει δημόσια με εκτενή ανακοίνωση, με αφορμή το ντοκιμαντέρ «Φάκελος 17 Νοέμβρη» του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ, εκφράζοντας έντονη δυσαρέσκεια για τον τρόπο παρουσίασης της υπόθεσης.
Σύμφωνα με την οικογένεια, η πολυετής και καθοριστική συμβολή του Διώτη στην εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη δεν αποτυπώθηκε επαρκώς. Κάνουν λόγο για μια εικόνα που αφήνει στο περιθώριο τον εποπτεύοντα εισαγγελέα της περιόδου 1994–2004, τον άνθρωπο που είχε τη συνολική ευθύνη των ερευνών της Αντιτρομοκρατικής.
Η «αόρατη» δεκαετία 1994–2004
Η ανακοίνωση δίνει ιδιαίτερο βάρος στη χρονική περίοδο από το 1994, όταν ο Διώτης ανέλαβε ως αρμόδιος εισαγγελέας για την τρομοκρατία. Εκεί, όπως επισημαίνεται, ξεκινά η ουσιαστική αναδιοργάνωση της έρευνας.
Εισήγαγε για πρώτη φορά τον μηχανισμό της διεθνούς δικαστικής συνδρομής, ανοίγοντας διαύλους συνεργασίας με ευρωπαϊκές και άλλες αρχές. Ταξίδεψε στο εξωτερικό, συγκέντρωσε καταθέσεις από πρόσωπα-κλειδιά της διεθνούς τρομοκρατίας και αξιοποίησε αρχεία όπως αυτά της ΣΤΑΖΙ, φέρνοντας νέα δεδομένα για τη δράση οργανώσεων στην Ελλάδα.
Παράλληλα, επεδίωξε μια διαφορετική προσέγγιση: ανάλυση των πολιτικών κειμένων των οργανώσεων και χαρτογράφηση του φαινομένου πέρα από τις έως τότε θεωρίες. Η οικογένεια τονίζει ότι αυτό το υπόβαθρο, μαζί με τη συνεργασία με νεότερους αξιωματικούς και την αλλαγή πολιτικής στάσης, οδήγησε στην επιτάχυνση των εξελίξεων.
Το 2002 και ο μύθος του «τυχαίου γεγονότος»
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο καλοκαίρι του 2002, όταν η έκρηξη στον Πειραιά θεωρήθηκε από πολλούς ως το σημείο καμπής. Η οικογένεια απορρίπτει αυτή την απλοϊκή ερμηνεία, υποστηρίζοντας ότι η εξάρθρωση ήταν αποτέλεσμα πολυετούς, συστηματικής δουλειάς και όχι ενός τυχαίου περιστατικού.
Επιπλέον, επισημαίνεται η συμβολή του Διώτη στη διαμόρφωση του νομοθετικού πλαισίου (Ν. 2928/2001), που αποτέλεσε τη βάση για μεταγενέστερες μεγάλες δίκες, όπως αυτή της Χρυσή Αυγή.
Το βιβλίο και η «μάχη της μνήμης»
Η οικογένεια προαναγγέλλει την ολοκλήρωση και έκδοση του ημιτελούς βιβλίου του, το οποίο περιλαμβάνει μαρτυρίες και στοιχεία για την υπόθεση που σημάδεψε τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Το μήνυμα είναι σαφές: η ιστορία της εξάρθρωσης της τρομοκρατίας δεν είναι υπόθεση τηλεοπτικής αφήγησης μόνο. Είναι και ζήτημα τεκμηρίωσης, προσώπων και ρόλων. Και, όπως υπογραμμίζεται, στησυλλογική μνήμη η υπόθεση της 17 Νοέμβρη παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με το όνομα του Διώτη.
