Στο τεύχος της εφημερίδας «ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ» της 16^ης  Σεπτεμβρίου 2009, με αφορμή τον θάνατο του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή Γιάννη Καμποσιώρα, ο αγρινιώτης συγγραφέας και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής  Αριστείδης  Μπαρχαμπάς, έγραψε ένα υπέροχο άρθρο, το οποίο συν των άλλων, μας δίνει  μια πληροφορία, σπάνια στην ιστορία του ποδοσφαίρου!!!

Μια πρωτιά στα χρονικά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, την διαχρονική συμμετοχή σε ποδοσφαιρική ομάδα μιας πενταμελούς οικογένειας. Η συμμετοχή των αδελφών Καμποσιώρα στον Παναιτωλικό διήρκεσε αδιαλείπτως τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια, από το 1935 μέχρι το 1970. Με χρονολογική σειρά: Σπύρος 1935-1940, Θύμιος 1940-1950, Ηλίας 1949-1953, Κώστας 1950-1960 (ο μόνος εν ζωή) και Γιάννης 1958-1970.

Σας παραθέτουμε το άρθρο:

«Άρχισε ο χάρος να καλεί τώρα την κλάση μας». Μ' αυτόν το στίχο της δυστυχίας ο μαντατοφόρος μου ψιθύρισε με σαρκασμό το μαντάτο για τον αδόκητο χαμό του φίλου μου και συμπαίκτη στον Γ.Φ.Σ. «Παναιτωλικό» Αγρινίου Γιάννη Καμποσιώρα. Εγώ, μ' ανοιχτό στόμα, σφιγμένες γροθιές και μια βουερή σιωπή να ταράζει το στήθος μου έμεινα στήλη άλατος, βουβός...

Μετά από περισυλλογή βρήκα τη δύναμη να γυρίσω στον εφηβικό μας τόπο, στο γήπεδο, να ξαναζήσω για λίγο το ποδοσφαιρικό μου κάθε μέρα με τον Γιάννη Καμποσιώρα. Τον φίλο μου. Και μέσα δεξιά του ερασιτέχνη Παναιτωλικού, την εποχή που παίζαμε για αξίες. Την εποχή που ο σύλλογός μας ήταν πάντα αντιμέτωπος με την φτώχεια και την διαχείριση των ευγενικών προσδοκιών, ενώ οι οπαδοί του ζούσαν στον κόσμο των παραισθήσεων.

Ξανάζησα μέσα στο τσιμεντένιο τερέν τις κλειστές του τρίπλες, τους θαυμάσιους συνδυασμούς με το δεξί εξτρέμ Κουτσογιάννη και τον μαέστρο της Παναιτωλικής κομπανίας αείμνηστο Παπαδόπουλο, κάνοντας τους φιλάθλους να κραυγάζουν τ ' αγαπημένο όνομα όλων των Αιτωλών: «Παναιτωλικός »!

Στην προσπάθειά μου να φωνάξω «σουτ Γιάννη» ήρθε ακάλεστη η γνώση να μου θυμίσει την ποδοσφαιρική τοπογραφία της πόλης μας, μα άγνωστη σε φιλάθλους, οπαδούς και επαΐοντες.

Σήμερα με τον αδόκητο θάνατο του Γιάννη Καμποσιώρα, ζωντανεύει το ποδοσφαιρικό μας παρελθόν. Παρελθόν, που, μετάτην αποχώρησή μας διαβρώνονταν από αδαείς και ανιστόρητους μνημονοφάγους, που πειραματιζόμενοι στον μιμιτικό εκσυγχρονισμό απαξίωναν την παράδοση, υπονομεύοντας τα ευγενικά οράματα των ιδρυτών. Το παρελθόν αυτό δεν έχει βυθιστεί στην γραφικότητα, όπως ορισμένοι επιδίωξαν, εφηβίζει επικίνδυνα για την ποδοσφαιρική αμάθεια του παραγοντισμού και καταθέτει επί χάρτου το αληθινό γίγνεσθαι του ερασιτέχνη.

Σήμερα που τα ευπαθή φίλαθλα συναισθήματα λιγόστεψαν από την από σταση του χρόνου και οι ατέλειες των αισθημάτων πρώτα και τα βάσανα του κοινωνικού βίου δεύτερον, έκρυψαν, αθέλητα ίσως, τις ποδοσφαιρικές περγαμηνές που τιμούν τον ερασιτεχνισμό, τον σύλλογό μας και την ποδοσφαιρομάνα πόλη. Σήμερα στην αγορά του ποδοσφαίρου, όταν η ιστορία συναντά την ανανέωση, οι φωτογραφίες της εποχής μας, γίνονται αφίσες, συνθήματα και έργα τέχνης, γιατί το αληθινό μέλλον του Παναιτωλικού δεν έχει ανάγκη τον θάνατο του παρελθόντος. Όμως, το αναπάντεχο κακό της οικογένειας Καμποσιώρα με κάνει να πω ότι ο Γιάννης δεν έφυγε, θα είναι πάντα στην φίλαθλο Παναιτωλική μνήμη. Γιατί; Επειδή, αν στα χρονικά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου χαρακτηρισθεί πρωτιά η διαχρονική συμμετοχή σε ποδοσφαιρική ομάδα πενταμελούς οικογένειας, δεν πρέπει να θεωρηθεί υπερβολή, γιατί είναι γεγονός!

Αυτό το πρωτοφανές επίτευγμα έλαβε χώρα στην Ελλάδα, στην εγκαταλελειμμένη Αιτωλοακαρνανία, στο Αγρίνιο στον Γυμναστικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο « Παναιτωλικός».

Η δικαιολογημένη απορία σας ίσως οφείλεται στον εσωστρεφή χαρακτήρα μας ή στο έλλειμμα ενορατικής ικανότητας του παραγοντισμού που κατάντησε Αχίλλειος πτέρνα του Συλλόγου, μαζί με την πολυπράγμονα οπαδική ιδιότητα.

Σαν αθλητές του Αθλητικοκοινωνικού οργανισμού που τίμησε την πόλη μας, αφήσαμε τ ' αχνάρι μας στο μέλλον παραδίδοντας σ' αυτό ό,τι μας έκρυψαν οι περασμένες γενιές, την αλήθεια των γεγονότων. Ένα τέτοιο γεγονός είναι η διαχρονική αθλητική συμμετοχή στον οργανισμό αυτόν της ποδοσφαιροοικογένειας των αδελφών Καμποσιώρα. Γεγονός που η ενδελεχής έρευνα του αθλητικού μας παρελθόντος έφερε στο φως της νέας εποχής. Αυτό δε επετεύχθη, γιατί δώσαμε σημασία στη λεπτομέρεια στη νέα μου εργασία που αφορά τον Σύλλογό μας.

Αν εξαιρέσουμε την ταυτόχρονη συμμετοχή των Αφών Ανδριανόπουλου ως επιθετική πεντάδα του «Ολυμπιακού », η συμμετοχή των αδελφών Καμποσιώρα στον «Παναιτωλικό » διήρκησε αδιαλείπτως τριάντα πέντε (35) ολόκληρα χρόνια, από το 1935 μέχρι το 1970. Όμως αυτή η διαχρονική παρουσία, αυτή η προσφορά προς τον Σύλλογο των ευγενών οραμάτων – αντί επαίνου – έμεινε στα αζήτητα της μνήμης, σκεπασμένη με το πέπλο της μικρόψυχης αδιαφορίας που γεννά η άγνοια και η ατελής φίλαθλος ιδιότητα...

Σήμερα το γεγονός αυτό έρχεται στην επικαιρότητα σαν αποδεικτικό στοιχείο πρωτουργήματος και καταδεικνύει ότι μόνο η άδολος προσφορά δημιουργεί διδακτικά φαινόμενα που φαντάζουν σαν φάροι στον γκρίζο ορίζονττα του αθλητικού παρασιτισμού.

Στα φωτογραφικά αποτυπώματα του τετελεσμένου ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού βίου, εκτεθειμένα στα περίεργα βλέμματα του παρόντος και στις αδηφάγες ορέξεις των μνημονοφάγων, διακρίνουμε τους αδελφούς Καμποσιώρα στην διαχρονική πορεία τους στον «Παναιτωλικό » των αξιών και με χρονολογική σειρά: Σπύρος 1935 – 1940, Θύμιος 1940 – 1950, Ηλίας 1949 - 1953, Κώστας 1950 – 1960, Γιάννης 1958 – 1970.

Το παραπάνω τιμητικό για τον Σύλλογο γεγονός, έστω και ετεροχρονισμένα, με την επανέκδοση της Παναιτωλικής ιστορίας, ευελπιστώ ότι θα βρει την θέση του στο μελλούμενο να δημιουργηθεί Μουσείο μαζί με τις άτακτες αναμνήσεις, τα τραυματισμένα φίλαθλα αισθήματα , τις ασυντόνιστες επιθυμίες των οπαδών και τις πληγωμένες ελπίδες των φιλάθλων.

Αριστείδης Μπαρχαμπάς

Υ.Γ. Γιάννη, δεν θα ξεχασθείς ποτέ, οι εναπομείναντες συμπαίκτες σου δύσκολα φτιάχνουμε ενδεκάδα. Παρακολουθώ το νέο Παναιτωλικό και βλέπω εμάς, μα χωρίς το Βραχωρίτικο τσαγανό. Άσε που παίζουν στα πούπουλα ντυμένοι σε βελούδα. Βιάστηκες να φύγεις ρε Γιάννη, βιαστήκαμε να γεννηθούμε γαμώτο.

Τμήμα Παραγωγής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του site AitoloakarnaniaBEST.gr