Ο μαθητής Γιάννης Πλαστράς, με καταγωγή από το Μαραθιά Θέρμου, συμμετέχει στο παγκόσμιο λογοτεχνικό φεστιβάλ «Panorama» στον οποίο εκπροσωπούνται τουλάχιστον 98 χώρες.

Από μικρή ηλικία, ο Γιάννης Πλαστράς  ασχολείται με την ιδιαίτερη και συνάμα ονειρική, όπως τη χαρακτηρίζει,  τέχνη της  συγγραφής Γράφει ποιήματα και πεζά κείμενα, φροντίζοντας διαρκώς όσα δημιουργεί να χαρακτηρίζονται από μια νοσταλγική και φιλοσοφική μάτια για την πορεία του ανθρώπου και τις αρετές του. «Ζω στην Ελλάδα, σε μια χώρα η οποία χαρακτηρίζεται από πλούσιο λογοτεχνικό παρελθόν και μέλλον. Θεωρώ ότι η Λογοτεχνία αποτελεί έκφραση συναισθημάτων και μια αιωνόβια υπαρκτική μορφή στοχασμού ανάμεσα στον γράφοντα και το αναγνωστικό κοινό. Αυτό το κοινό τους ταξίδι, είναι μάλλον το λεγόμενο «καλό βιβλίο» όπου εκείνος που το διαβάζει βαδίζει πάνω στις λέξεις, τον ήχο, τα μηνύματα, τις καταστάσεις, τα πρόσωπα και τέλος το κλείνει έχοντας διαμορφώσει μια μουσική και τονική εντύπωση για τον κόσμο». αναφέρει ο ίδιος. Ο αγαπημένος του ποιητής είναι ο νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης, καθώς θεωρεί ότι ποιήματά του έχουν αυτό που ο ίδιος  «σκάβοντας» ψάχνει να βρει σ’ ένα ποίημα.

Έχει συμμετάσχει σε αρκετά περιοδικά και ανθολόγια, έχει αναρτήσει ποιήματά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ιδιαίτερη χαρά για τον ίδιο αποτελεί η ένταξή του στο παγκόσμιο φεστιβάλ «Panorama»,  με τον τίτλο «Διάχυση γήινου φωτός» (σ.σ. παρατίθεται στη συνέχεια).

Σε ανάρτησή του ο έφηβος λογοτέχνης εκφράζει δημοσίως τις ευχαριστίες του στους διοργανωτές, την κ. Ειρήνη Καββαδία (συγγενή του μεγάλου ποιητή Νίκου Καββαδία) και την κ. Γεωργία Δούνη για την τόσο τιμητική,  όσο και συγκινητική πρόσκλησή τους. «Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους, που φέρουν κοντά τους δημιουργούς του κόσμου, σ’ ένα ταξίδι με γνώμονα το στοιχείο γη», υπογραμμίζει.

ΔΙΑΧΥΣΗ ΓΗΙΝΟΥ ΦΩΤΟΣ

«Λικνίζοντας οι σφυρηλατημένες σημαίες κάτω από τον λαξευμένο ήλιο· σαν στέκεται πλασμένος από κόκκινο πηλό και σχήματα, με όλο το φως και τα ονείρατα του κόσμου. Μέσα από ένα ψηλό ουράνιο νέφος αγγίζω τον ορίζοντα της ένωσης των λαών και των στίχων. Ανακατεύω με τα «τυφλά» μάτια μου τα χρώματα, τον άνεμο και κάθε λέξη που σκαρφαλώνει τη σκάλα της ποίησης.

Ακούω την ανάσα της, σαν ηδονίζεται μουσικά, ακουμπώ το σώμα της και τη χαϊδεύω· κι αυτή ντυμένη στ’ ασημιά ιχνηλατεί γύρω μου και τραγουδά. Πάνω σε απόκρημνες στέγες, τα μικρά παιδιά διαγραφούν το πέταγμα των χελιδονιών της ελευθερίας· από βρεγμένο χαρτί, άχυρο και λίγη μαύρη απόχρωση· ως εκείνους τους δύσβατους τόπους της γενναιότητας. Ο πλανήτης κάνει άφεση και διάχυση του φωτός του, εκκρίνοντας το εσωτερικό του συναίσθημα σε μορφή μάγματος. 

Στις ρίζες του κείτεται μια ερυθρή ροδιά, καλύπτοντας με τα χρυσά φτερά της τη Σελήνη, που λούζει τα κεφάλια των τελευταίων ταξιδευτών με λάμψη. Φωνάζουν οι άνθρωποι· κραυγάζουν και η φωνή τους γκρεμίζει τείχη και φρούρια.

Ακούγεται -σαν ελαφρύ θρόισμα- στις φυλακές των αιχμαλώτων ονείρων. Χιλιάδες ανθάκια μετά τη βαρυχειμωνιά, κοσμούν τα μαλλιά της γης· την πλένουν με γιασεμί, της φορούν το πέπλο της άνοιξης, αναμένοντας τον έρωτα και τη γονιμότητα. Εκείνη χαίρεται. Στα πράσινα μάτια της αντικρίζω το φοβισμένο παιδάκι ‘κείνο με τα τριαντάφυλλα στα χέρια και την καρό γραβάτα. Με κοιτάζει να μετρώ τ’ αστέρια, σαν κυνηγιούνται έφηβα στα ανάστατα μαλλιά της. Κάθε φορά που ακουμπώ ένα, μου χαμογελά και με θωπεύει. Σαν δυο μαρμάρινα αγάλματα, εύστοχα επιμελημένα, που στα απαλά χέρια τους βαστούν τη γύμνια της καρδιάς μου. Τα δέντρα γερτά, υποκλίνονται στη λευκή σπίθα του κορμιού της.

Σαν θεατρικό σονέτο το απόσπερο, οι πλατείες και τα πάρκα πλημμυρισμένα, από το Γκρίνουϊτς έως όλο το υπόλοιπο ημισφαίριο. Περιστροφή 360 μοίρες, στον κυλινδρικό άξονα και με κατεύθυνση επ’ άπειρο. Έχουν ματώσει τα πόδια μου να σε ακολουθώ· στους γαλαξίες και νωχελικά πίσω, στην μακράς διαρκείας ημέρα και νύχτα, εκεί που σμίγει το μπαλόνι της χαράς με το διοξείδιο της ατμόσφαιρας.

Ω Γη μου, σιγοβράζει στις φλέβες μου το μπλαβί που σε στοιχειώνει· αγριεύουν οι θάλασσες και οι ωκεανοί. Αγρυπνούν τα ζώα και τα φυτά· μαζί κι ο άνθρωπος προσεύχεται υπέρ του κόσμου. Πως να στερέψει το πορφυρό της μοναξιάς και το λευκό χώμα; Οι σημαίες π’ ανεμίζουν ψηλά; Ο ήλιος καρφωμένος ανάμεσα στα σύγνεφα; Πως να στερέψει η ομορφιά σου;».

Ο ίδιος αναφέρει για τη συμμετοχή του: «Με αυτό το επιστημονικό ποίημα εκθειάζω την ομορφιά του πλανήτη μας και των λαών του. Το “Panorama” είναι ένα παγκόσμιο φεστιβάλ, το οποίο απαριθμεί 10 εντυπωσιακά χρόνια δημιουργίας. Κατά τη διάρκεια αυτού, καλλιτέχνες
συνομήλικοι και μη, μοιράζονται ορισμένες ημέρες μαζί, παρουσιάζουν τον εαυτό και το έργο τους και συστήνονται σ’ ένα κοινό 98+ χωρών. Οι στίχοι, η τέχνη και η γνωριμία είναι αυτά που καθιστούν τους συμμετέχοντες ως ενωμένους ανθρώπους ανά τον κόσμο. Το φετινό θέμα είναι το στοιχείο της γης και το λίκνο της ύπαρξης, το οποίο είχαν την τιμή να αναδείξω μέσα από το ποίημά μου. Όνειρό μου είναι ο κόσμος να συνεχίζει πάντοτε να αγκαλιάζει το βιβλίο και τις σελίδες του· άλλωστε λένε πως κάθε βιβλίο είναι μια ζωή που δεν έζησες άμεσα, αλλά πίστεψες, αγάπησες και αφουγκράστηκες έμμεσα!»

sinidisi.gr