Η 3η ποιητική συλλογή της Γεωργίας Τριανταφύλλου με τον τίτλο «ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ» κυκλοφορεί. Το γεγονός αυτό έδωσε την αφορμή στην δημοσιογράφο Χρύσα Σπαή, για μία συνάντηση και σε μια εκ’ βαθέων εξομολόγηση της Γεωργίας Τριανταφύλλου σχετικά με τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα που την οδήγησαν να εκδώσει την παρούσα ποιητική συλλογή.
Πείτε μας δύο λόγια για εσάς, αρχικά.
Οι σπουδές μου ήταν πάνω στη Μουσική και στην Ερμηνεία. Τελείωσα τις βασικές μου σπουδές στο τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως επίσης και το Μεταπτυχιακό μου στον ίδιο φορέα, αρχίζοντας έπειτα το Διδακτορικό μου με ερευνητικό πεδίο επί τη Φώνηση, τον τρόπο εκπαίδευσης και συνεισφοράς στη διατήρηση της υγείας του φωνητικού συστήματος με ό τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα δούλευα και ως performer, στο λυρικό τραγούδι αρχικά, στο τραγούδι γενικότερα. Μου αρέσει που συνδυάζω αυτές τις δύο ιδιότητες του εκπαιδευτικού και του performer, ουσιαστικά του επιτελεστή - παραστασιακή επιτέλεση να χρησιμοποιήσω τον όρο - που είναι μία ανώτερη, κατά τη γνώμη μου μορφή επικοινωνίας με το κοινωνικό σύνολο. Κάθε φορά διαφορετικό κοινό, κάθε φορά διαφορετική παράσταση, διότι έχεις άλλο κόσμο, άλλο περιβάλλον, άλλη διάθεση. Είσαι ένας άλλος εκείνη τη στιγμή. Υποδύεσαι κάποιον άλλον, μαθαίνεις πτυχές του εαυτού σου και συμπάσχοντας το κοινό, ανακαλύπτει πτυχές του τις οποίες ίσως δεν υποψιαζόταν, ότι τις διαθέτει…
Υπάρχει ένα βιβλίο του 1955 του Ervin Goffman «Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ» που αναφέρει ότι όλη μας η ζωή είναι διάφορες παρουσίες, διάφορες εκδοχές του εαυτού μας. Αισθανόμουν ότι πραγματικά γνωρίζω κι εγώ διάφορες εκδοχές του εαυτού μου, μέσα από κάθε παράσταση και αργότερα μέσα από κάθε ποίημα που έγραφα προσπαθώντας να αντικατοπτρίσω το γίγνεσθαι με τα δικά μου μάτια…. Χαίρομαι που το έκανα σε αυτή την κατάσταση της ζωής μου.
Όσο δυσάρεστο κι αν είναι το περιβάλλον μερικές φορές, η δημιουργική γραφή είναι μια ευγενή εκτόνωση και μια ευχαρίστηση που την αντλείς από εσένα. Είσαι ο ίδιος το φως και μακάρι να μπορέσει κι ένα μέρος του κοινού να σε ακολουθήσει. Είτε αυτό είναι καλό, είτε αυτό είναι κακό για εμάς, πάντοτε κάποιοι άνθρωποι συμπάσχουν, υπό την Αριστοτελική έννοια της Κάθαρσης. Μέσα από αυτή τη συμμετοχή πρέπει να βγούμε καλύτεροι άνθρωποι, να βγούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήμασταν. Αυτή είναι η σημασία στην τέχνη, αυτό είναι το ωραίο, οποιασδήποτε μορφήσ τέχνης μπορούμε να κάνουμε, την οποιαδήποτε στιγμή στη ζωή μας.
Σας είπα κάποια πράγματα για την τυπική μου εκπαίδευση, το πανεπιστήμιο, τις σπουδές στο Ωδείο. Τελείωσα το δίπλωμά μου στο λυρικό τραγούδι, με πολύ άξιους δασκάλους, όπως ήταν ο Τζον Μοδινός, η Τζένη Δριβάλα,, η Ματα Κατσούλη, η Βίκη Αθανασίου, η Ελιζαμπεθ Βιντάλ, αλλά οι περισσότερες γωώσεις επέρχονται δουλεύοντας και χαιρόμουν την κάθε στιγμή επί σκηνής είτε τραγουδούσα με άξιους λυρικούς τραγουδιστές (Κρίστα Λουντβιχ,Ρομπέρτο Κόστι, Δημοσθένη Φιστουρή κτλ), είτε με εξαίρετους αοιδούς και μουσικούς ευρύτερου ρεπερτορίου (Ζωή Τηγανούρια, Μαρία Φαραντούρη κτλ).
Η καλλιτεχνική δημιουργία έχει νόημα μονάχα όταν αποτελεί μέσον επικοινωνίας και καθίσταται σημείο προβληματισμού, κέντρο προβολής απόψεων, καθρέφτης του ατομικού ειδώλου ως ένα σημαντικό κι αξιοπρόσεχτο μέρος του κοινωνικού γίγνεσθαι…
Μιλήστε μας λίγο για το τρίτο βιβλίο σας, τον Αποχαιρετισμό, τι περιλαμβάνει.
Λοιπόν, πρέπει να πω καταρχήν ότι ο «Αποχαιρετισμός» έχει εκδοθεί από έναν πολύ σημαντικό εκδοτικό οίκο της χώρα μας, την ΆΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.
Είναι το τρίτο βιβλίο που εκδίδεται με τα παιδιά που διαχειρίζονται αυτή την εκδοτική εταιρεία, τον Γιάννη Φιλιππίδη και τον Νικόλα Τελλίδη, τους οποίους τους αγαπώ πάρα πολύ.
Υπάρχουν πολλοί αποχαιρετισμοί στη ζωή ενός ανθρώπου. Υπάρχουν πολλοί καθημερινοί «θάνατοι» της προσωπικότητάς μας και αναγεννήσεις της, επίσης!
Υπήρξε ένα δίλημμα όταν ολοκλήρωσα τη συγγραφή των ποιημάτων μου ως προς τον τίτλο και σκέφτηκα πολύ σοβαρά να εκδοθεί υπό του τίτλου «Αναγεννήσεις». Τελικά, ο «Αποχαιρετισμός» ήταν πιο οικεία επικεφαλίδα τότε σε εμένα, διότι περνούσα κι εγώ μια κομβικής σημασίας κατάσταση αλλαγής στη ζωή μου και μέχρι να το ολοκληρώσω, πραγματικά μου πήρε καιρό.
Νιώθω ευγνώμων για τη σημερινή μας συνέντευξη καθώς αισθάνομαι ότι κατανοώ πολύ περισσότερο το νόημα του παρόντος κύκλου ποιημάτων μου σήμερα από ότι τότε. Έχω μία ακόμα σωτήρια οπτική επι του έργου μου, κάνοντας τον απολογισμό των εκπληρωμένων μου ευχών η μη και του δρόμου που έχω ακόμη εμπρός μου να διανύσω πιθανόν…
Ο αποχαιρετισμός, λοιπόν, είναι ένα έναυσμα να αναγεννηθεί ένας άνθρωπος.
Το βιβλίο, παρόλο που μιλά για ένα κομμάτι του εαυτού μας που αποχαιρετάμε μέσα από μία κατάσταση, είτε αυτό είναι μία απώλεια οικείου μας ανθρώπου ως προς την παρουσία του τη φυσική, είτε είναι ένα διαζύγιο που είναι μία μορφή θανάτου, μίας κατάστασης που βρισκόμαστε σαν άνθρωποι και που καλούμαστε να ζήσουμε κάτι διαφορετικό, είτε είναι μια βίαιη κατάσταση που ζήσαμε- ψυχικής ή σωματική-, που βιώσαμε οι ίδιοι και θέλουμε να την αποχαιρετήσουμε και να αναγεννηθούμε, να κάνουμε δηλαδή ένα βήμα..
Ένα επόμενο βήμα.
Κάθε επόμενο βήμα, λοιπόν, στη ζωή ενός ανθρώπου συνεπάγεταιι έναν αποχαιρετισμό από μια άλλη κατάσταση που βρισκόμασταν και φυσικά μια προσπάθεια αναγκαστικής αναγέννησης. Γι' αυτό το βιβλίο λοιπόν έχει αυτόν τον τίτλο και αν δείτε τα ποιήματα κατά σειρά έχουν πάρα πολλές πονεμένες- θα έλεγα- περιγραφές, σχεδόν βασανιστικές κάποιες φορές, μα πάντα ένα μήνυμα ελπίδας στο τέλος! Επιβίωσα! Όχι απλά επιβίωσα, κατάφερα να αναγεννηθώ και να ζήσω.
Άλλο το επιβιώνω, άλλο το ζω. Είναι το ζην και το ευ ζην.
Ζω καλά, ζω μαζί… ζω μαζί βασικά!
Το ζω μαζί συνεπάγεται ένα ευ ζην.
Και το μήνυμα του βιβλίου αυτού είναι το ζω μαζί πρώτα με τον εαυτό μου, τα έχω καλά και μπορώ να ζήσω αρμονικά και με τους υπόλοιπους ανθρώπους που έχω γύρω μου όποια σχέση αν έχω μαζί τους, είτε είναι τα παιδιά μου, είτε είναι η οικογένειά μου, είτε είναι σύντροφος, είτε είναι ο εαυτός μου κάποιες φορές που πρέπει να μάθω να ζω με τον εαυτό μου και να τον κάνω όσο καλύτερο γίνεται φέρνοντάς τον στα όρια του και ξεπερνώντας τα και ακόμη καλύτερος και ακόμη καλύτερος και ακόμη καλύτερος, και να πέσω, όχι, δεν θα μείνω πεσμένος, θα σηκωθώ. Κάθε ποίημα λοιπόν έχει μία ελπίδα μέσα του.
Ποιο είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει το κοινό σας η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή και σε ποιους απευθύνεται;
Ότι ο αποχαιρετισμός δεν σημαίνει ότι δεν πηγαίνω πάρα κάτω, ότι αποχαιρετώ κάτι και μένω στάσιμος. Το μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο είναι ότι αποχαιρετώ κάτι για το επόμενο βήμα μου. Αποχαιρετώ ή αποχαιρετάμε όλοι μαζί κάτι για το επόμενο βήμα μας.
Είναι το πάμε παρακάτω. Το πάμε παρακάτω με γνώση του τι έκανα στο παρελθόν. Και εφόσον έχω γνώση, το βήμα μου το επόμενο θα είναι πιο σοφό.
Εξ’ ού και ο τίτλος «Ηχώ» του πρώτου ποιήματος της Ποιητικής Συλλογής «Αποχαιρετισμός».
Γιατί το «Ηχώ» σημαίνει ότι αναστοχάζομαι, δηλαδή μιλώ και το ξανακούω, το ξανακούω, το ξανακούω, το ξανακούω, το ξανακούω κάτι ως που χάνεται.
Και μετά από αυτό έχω την εμπειρία της ηχούς.
Ο αναστοχασμός λοιπόν είναι η λέξη συγκεκριμένη και σημαίνει ότι κάνω κάτι και αναστοχάζομαι, βλέπω τον εαυτό μου, πώς λειτούργησε σε αυτό το κάτι που έκανα, έτσι ώστε να μπορέσω με ηρεμία την περίοδο του αναστοχασμού μου, να επεξεργαστώ τις κινήσεις μου. Είναι κατά την άποψή μου, ένα ανώτερο βήμα ενσυναίσθησης, πρώτα απ' όλα, για τον ίδιο μου τον εαυτό και για τους ανθρώπους που έχω γύρω μου. Δηλαδή, με τον αναστοχασμό μπορώ να επικοινωνήσω και με εμένα και με τους υπόλοιπους υγιώς, πιο υγιώς από το παρελθόν.
Το να προχωρώ, είναι και το μήνυμα του βιβλίου. Δηλαδή, προχωρώ με έναν υγιή τρόπο και με έναν αναγεννημένο εαυτό. Γιατί ο αναστοχασμός με βοηθά να αναγεννηθώ και να εξελιχθώ σε αυτή τη ζωή. Και έτσι πρέπει να γίνεται.
Τώρα, στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης, σε ποιον απευθύνεται.
Στον σκεπτόμενο άνθρωπο.
Και θεωρώ ότι οι άνθρωποι σήμερα είναι σκεπτόμενοι και θέλουν να πάνε παρακάτω με έναν υγιή τρόπο.
Βλέπουμε πάρα πολλά αποτρόπαια εγκλήματα γύρω μας.
Αισχροκέρδεια, ζήλεια, οικογένειες να μαλώνουν για υλικά αγθά, για περιουσίες, για οικονομικά. Βλέπουμε ίντρικες σε φίλους, ανήθικες πρακτικές κάποιες φορές, σε οικογένειες, σε ζευγάρια. Αυτά γιατί ο κόσμος θεωρώ ότι δεν κάνει τον αναστοχασμό του. Βλέπει εικόνες μέσα από αυτήν την κοινωνία που κυνηγά τα υλικά και τα υλικά.
Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, απευθύνεται σε οποιονδήποτε που αναγεννάται και στέκεται στα πόδια του.
Να μας μιλήσετε λίγο για τους τίτλους των ποιημάτων.
Λοιπόν, όπως προ είπα κιόλας για το πρώτο ποίημα, που είναι η ηχώ και τον αναστοχασμό και το πόσο λειτουργικούς μας κάνει ή ποιο λειτουργικούς μας κάνει ο αναστοχασμός μας, για γεγονότα του παρελθόντος και πώς τα βλέπουμε σήμερα, έτσι θα σας μιλήσω λίγο και για τη σειρά.
Έχω κάποια στιγμή μετά την ηχώ τον αποχωρισμό.
Ο αποχωρισμός είναι η γενναιότητα να αποχωριστούμε μία παλιά μας εικόνα, η οποία ίσως μας βόλευε κάποιες φορές, γιατί και ο άνθρωπος πολλές φορές ο φόβος τον κάνει να βολεύεται σε καταστάσεις που δεν θα έπρεπε και θα πρέπει λιγάκι να κλείνει κάποιες πόρτες, να αγαπά και να πετά, όσο ψηλά κοιτάζει, είναι ο τελευταίος στίχος από τον αποχωρισμό.
Έπειτα έρχεται η ελπίδα και η ανατολή.
Είναι μαζί αυτά τα ποιήματα και μάλιστα τα έχω και σε αντικριστές σελίδες και έχω και το ρήμα «διδάσκω». Της ομορφιάς το μάθημα, σε αυτά να το διδάξει, τελειώνει η ανατολή. Μία ανατολή μας διδάσκει πράγματα. Βλέπουμε έναν νέο φως, μια νέα πόρτα. Πολλές φορές αισθανόμαστε ότι τα πάντα είναι αδιέξοδα, αλλά πρέπει να μην ξεχνάμε ότι για κάθε αρχή υπάρχει ένα τέλος.
Και όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ, αυτά που μας πληγώνουν είναι οι προσδοκίες μας, όχι η πραγματικότητα.
Και για να δούμε, νομίζω πριν τον Σαίξπηρ το έλεγε κάποιος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος αυτό, και το διάβασε ο Σαίξπηρ γιατί ήταν ιδιαίτερα ανήσυχο πνεύμα, όπως τον αναγνωρίζουμε από τις γραπτές πηγές που έχουμε και από τα έργα του. Γι' αυτό, λοιπόν, μετά περνάω στον τίτλο «Βήματα». Αυτός ο τίτλος έχει μια χροιά του παρελθόντος και γι' αυτό έχω το παρελθόν σαν τίτλο στο επόμενο ποιήμα. Να ζήσω κι άλλα τόσα, βέβαια, έχω και μετά έρχεται το «ισορροπώντας». Για να ισορροπήσω ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον, πρέπει λοιπόν να μάθω να αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου, όπως είναι και το «στάχτες» στο επόμενο ποίημα.
Και για να αναγεννηθώ από τις στάχτες μου, πρέπει να μάθω να καταπολεμώ το φθόνο που έχω. Πρέπει να μεταμορφωθώ, «μεταμορφώσεις» που είναι το επόμενο.
Πρέπει να κάνω επιλογές που είναι το επόμενο ποιήμα, η «επιλογή».
Πρέπει στις επιλογές να κάνω περάσματα και να συνεχίσω με «αντοχή», όπως είναι τα επόμενα ποιήματα, με τόλμη να αναγεννηθώ.
Τα ποιήματα στη σελίδα 32 και 33.
«Τόλμη» και «αναγέννηση».
Και φυσικά, το «πρωινό». Το πρωινό, όταν γεννιέται ένας άνθρωπος, είναι στην αρχή της ζωής του, είναι το πρωινό, όπως όταν μεγαλώνει και αποκτά εμπειρίες είναι στη δύση του. Εδώ γεννιέται ένας άλλος εαυτός μετά από κάθε εμπειρία, μετά από κάθε στάχτη, μετά από κάθε πέρασμα. Το πρωινό αυτό λοιπόν συνεχίζει και έχει και κάποιες ρωγμές, είναι αυτές οι μνήμες του παρελθόντος, που αντί όμως να τις βλέπουμε σαν μία ομίχλη, όπως είναι το επόμενο ποίημα, πρέπει να τις δούμε σαν έναν αγώνα που είναι το επόμενο. Και αυτός ο αγώνας να συνεχιστεί για να μπορέσουμε να χτίσουμε τη μέρα μας και να φτάσουμε στη Δύση και να έχουμε κάτι όμορφο να πούμε σε μια άλλη συνέντευξη που θα πρέπει να γίνει σε πολλά πολλά χρόνια και να έχουμε ένα βιβλίο μπροστά μας με έναν απολογισμό.
Θα ήθελα να μου πείτε το μήνυμα εν όψει εορτών και πιο πριν να ρωτήσω για το που κυκλοφορεί και από που το βρίσκει ο αναγνώστης.
Καταρχήν, το βιβλίο αυτό κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπολεία της χώρας μέσω Biblionet από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ή με άμεσα παραγγελία από την άνεμος εκδοτική, αν κάποιος δεν το βρει.
Είναι το τρίτο κατά σειρά, το πρώτο ονομάζεται «Φάσμα ψυχής», η πρώτη μου ποιητική συλλογή και η δεύτερη ποιητική συλλογή είναι ο «κύκλος ποιημάτων για τη μητέρα».
Ο «αποχαιρετισμός» θεωρώ ότι είναι ένας απολογισμός, να λέγαμε, των δύο προηγούμενων βιβλίων, παρόλο που είναι διαφορετικές ποιητικές συλλογές και θεωρώ ότι χρίζει προσεκτικής ανάγνωσης, διότι είναι πραγματικά σαν τη μουσική.
Το κάθε τι για να κτιστεί χρειάζεται κάποια βήματα και θεωρώ ότι είναι ένα βιβλίο που χτίστηκε πάνω σε πολύ συνειδητά βήματα για την κατάσταση που είμαι αυτή τη στιγμή και που είναι πολλοί άνθρωποι στην ηλικία των 40 ή και παραπάνω, που έχουν ζήσει και απώλειες και εργασία που τους αρέσει και εργασία που δεν τους αρέσει και κόσμο και φώτα και σιωπή και εμπειρία ζωής, παιδιά, οικογένειες με οικογένεια, χωρίς οικογένεια που έχουν ζήσει κάποια πράγματα καθοριστικής σημασίας, ο καθένας με το δικό του τρόπο, να έχει ταξιδέψει με μεταφορικό και κυριολεκτικό τρόπο.
Θεωρώ ότι το μήνυμα είναι μη σταματάς ποτέ.
Προχωράς, αναγεννιέσαι γιατί θέλοντας και μη, η όποια εμπειρία σε διαμορφώνει, σου αφήνει ένα σημάδι το οποίο είναι στο χέρι σου να το χρησιμοποιήσεις θετικά και να προχωρήσεις με γνώση παρακάτω ή να σου νεκρώσει κάποια κομμάτια.
Εγώ θέλω να προχωρώ δημιουργικά.
Ό,τι μου τυχαίνει, ναι, μου έτυχε αυτό, προχωράμε.
Δόξα τω Θεώ μπορούμε να προχωράμε.
Δόξα τω Θεώ ή δόξα των οποιοδήποτε Θεώ, πιστεύει ο καθένας, έτσι να μην το περιορίσω.
Προχωράμε παρακάτω με υγεία πάνω απ' όλα.
Και έτσι θέλω και για το νέο έτος να δώσω τις ευχές μου, Να προχωρήσουν όλοι οι άνθρωποι το επόμενο βήμα στη ζωή τους.
Να μην τους καταβάλει ο φόβος, να μην τους καταβάλει το χρήμα στις γυναίκες που έχουν δώσει τόσο αγώνα για να κατοχυρώσουν την ψήφο τους, τη θέση τους στην κοινωνία.
Να αγαπάνε. Να μην αγαπάνε το χρήμα, να βρουν έναν άνθρωπο να αγαπάνε και να μην διαλύουνε για την προσωπική τους ευημερία, οικογένειες και όμορφες καταστάσεις, να μην έχουν το ρόλο της μετρέσας, να έχουν το ρόλο της κυρίας.
Και οι κυρίες είναι αυτές που μπορούν και προχωράνε παρακάτω από καταστάσεις επώδυνες. Να σταθούν στα πόδια τους, να μην επιτρέψουν ποτέ την προσβολή. Και αν η προσβολή γίνει με ένα λόγο, να κάνουν τον αναστοχασμό τους και να γίνουν καλύτερες και καλύτεροι.
Ποτέ στην προσβολή.
Πάντα στην αναγέννηση και στο βήμα το επόμενο…
Τμήμα Παραγωγής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του site AitoloakarnaniaBEST.gr
