Συγκίνηση και μνήμες μιας άλλης εποχής ξύπνησαν στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού Γυμναστικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου, μέσα από τη μαρτυρία ενός απόφοιτου των Σχολών του Συλλόγου.
Ο κ. Γιώργος Χαλβατζής γυρίζει τον χρόνο πίσω, στη δεκαετία του ’60. Ήταν τότε ένα 12χρονο αγόρι που το πρωί δούλευε στην ταβέρνα της οικογένειας και το βράδυ, με τα χέρια ακόμη κουρασμένα, έπαιρνε τον δρόμο για το νυχτερινό σχολείο του Παναιτωλικού.
«Δεν ήταν εύκολα τα χρόνια, ήταν πέτρινα», θυμάται. «Δουλειά από μικρός, αλλά το βράδυ, όταν ανέβαινα τα σκαλιά για το μάθημα, ένιωθα πως ανοίγει ένας άλλος κόσμος».
Οι σχολές του Παναιτωλικού δεν ήταν μόνο εκπαίδευση, ήταν ελπίδα. Ήταν το φως για δεκάδες παιδιά στο Αγρίνιο, που αναζητούσαν μια ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο.
Ο 79χρονος Γιώργος Χαλβατζής περιγράφει τις αίθουσες με τις ξύλινες καρέκλες και θυμάται ακόμη τους δασκάλους που όπως λέει «μας μάθαιναν γράμματα αλλά και ήθος. Ο Παναιτωλικός μας κράτησε όρθιους», λέει με συγκίνηση.
«Μας έμαθε πειθαρχία, σεβασμό, αγάπη για τον τόπο μας. Είμαι ευγνώμων γιατί έκανα φίλους για μια ζωή».
Ο κ. Χαλβατζής θήτευσε δύο χρόνια, το 1957 και 1958 και θυμάται μια παρέλαση της 25ης Μαρτίου όπου έμεινε σχεδόν μόνος του στο τέλος:
«Θυμάμαι ότι ξεκινήσαμε από το Πάρκο δέκα 3αδες και φτάσαμε στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας δυο 3άδες. Οι υπόλοιποι στην πορεία σκόρπισαν και άφησαν εμένα και άλλους πέντε να κρατάμε τη σημαία. Ο καθηγητής έψαχνε να βρει τους υπόλοιπους», λέει χαμογελώντας.
Σήμερα, έναν αιώνα μετά την ίδρυση του Συλλόγου, οι ιστορίες σαν τη δική του υπενθυμίζουν πως ο Παναιτωλικός δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο.
Και καθώς τα 100 χρόνια γράφουν ένα ακόμη κεφάλαιο στη διαδρομή του συλλόγου, οι μνήμες της δεκαετίας του ’50 στέκονται ζωντανές, σαν φάρος που φωτίζει το παρελθόν και εμπνέει το μέλλον.
agrinionews.gr
