Με αφορμή τη φετινή παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου για τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού, δεν μπορεί να μη γεννηθεί ένα εύλογο ερώτημα:

Πώς γίνεται μια παράσταση που αφορά την ίδια την πόλη και την ιστορία της, να μην περιλαμβάνει κανέναν τοπικό καλλιτέχνη;

Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή των ηθοποιών; Και γιατί δεν πραγματοποιήθηκε μια ανοιχτή διαδικασία ή ένα κάστινγκ, ώστε να δοθεί η δυνατότητα συμμετοχής και σε ανθρώπους του τόπου;

Τα ΔΗΠΕΘΕ δημιουργήθηκαν για να στηρίζουν την περιφέρεια και να δίνουν χώρο σε ανθρώπους του τόπου. Όχι για να λειτουργούν ως κλειστά σχήματα, χωρίς ουσιαστικό άνοιγμα προς την τοπική κοινωνία.

Προσωπικά, ως ηθοποιός αλλά και άνθρωπος που ασχολείται με τη συγγραφή, είχα εκφράσει εγκαίρως το ενδιαφέρον μου να συμμετάσχω και σε αυτή την παραγωγή. Η αντιμετώπιση που εισέπραξα δεν ήταν αντάξια ενός δημόσιου πολιτιστικού φορέα που οφείλει να σέβεται και να αξιολογεί το τοπικό δυναμικό.

Σε καμία περίπτωση δεν αφορά τους συναδέλφους που συμμετέχουν ή τον δημιουργό του έργου. Το ζήτημα είναι καθαρά ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται ο θεσμός το ΔΗΠΕΘΕ και οι επιλογές που γίνονται.

Όταν ένας δημόσιος πολιτιστικός φορέας δεν ανοίγεται στην κοινωνία που τον στηρίζει, τότε γεννιούνται εύλογα ερωτήματα.

Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα αντίληψης.

Ή ο πολιτισμός ανήκει στην κοινωνία, ή παραμένει υπόθεση λίγων.