Του Κωνσταντίνου Ν. Δημόπουλου

Παρακολούθησα εφέτος με τη σύζυγό μου Ευαγγελία, τον υιό μου Παύλο και πλήθος λαού από το Μεσολόγγι, τα γυροχώρια και τις πόλεις, την παρέλαση για την Ηρωική Έξοδο. Ήταν μια παραστατική εποποιία. Θέαμα πρωτόφαντο και πρωτόγευστο. Έγινε για πρώτη φορά στη Λεωφόρο, που τρέχει κατά μήκος των ακτών της θρυλικής λιμνοθάλασσας. Πρωτότυπη σύλληψη. Μοναδική η εκτέλεσή της. Έχει σημασία αυτό; Αλλά και κάτι περισσότερο. Είναι, αποδείχτηκε ότι είναι, ἕκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ. Η Λιμνοθάλασσα έχει τη σημασία της. Αναφαίρετη σημασία. Απροσπέραστη. Ήταν η δύναμη και το στήριγμα της πολιορκούμενης Πολιτείας. Ήταν η τροφοδότρα πηγή στον πεινασμένο έγκλειστο του Μεσολογγίου. Όταν οι πολιορκητές την κατέστησαν υποχείριο, όλοι κατάλαβαν ότι οι έγκλειστοι έχασαν ασφαλές στήριγμα στα τρομερά χρόνια της πολιορκίας. Ήταν προ παντός η πόρτα, που εισχωρούσαν τα πλοία για την ενίσχυση της αγωνιζόμενης πολιτείας. Τη σημασία της την υπογραμμίζει ένα εξαίρετο βιβλίο του Νικολάου Αφεντάκη, Επάρχου, με θέμα: «Ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Επίσκοπος των Ελεύθερων Πολιορκημένων». Υπογράμμισα δυο αλήθειες στο βιβλίο του. Ονομάζει το Μεσολόγγι «Πόλη των Ελευθέρων Πολιορκημένων» κι αυτό είναι η μεγάλη αλήθεια. Δεν ήταν μόνο Μεσολογγίτες οι θρυλικοί υπερασπιστές της γραφικής Πολιτείας. Ήταν από τα χωριά του Ζυγού, τα πανωτόπια της Ναυπακτίας, Ευρυτάνες, Ηπειρώτες, Σουλιώτες, Μακεδόνες, Μωραΐτες, Κρητικοί, φιλέλληνες! Ακόμα και εφτά Κύπριοι ήρθαν εδώ να πεθάνουν για την ελευθερία ως καθολική υπόθεση και ως δικαίωμα πανανθρώπινο. Υπάρχει κι ένα δεύτερο: Η Λιμνοθάλασσα. Δεμένη άρρηκτα με την Ιερή Πολιτεία. Ήταν η πόρτα των θαλασσομάχων που της έδιναν ψωμί, αισιοδοξία και διάθεση για μονομαχία με το θάνατο.

Καταγράφω μια παράγραφο από το περισπούδαστο βιβλίο του Αφεντάκη. Γράφει: «Την επομένη της κοινοδήμου (ομαδικής) δεήσεως των πολιορκουμένων σημαίαι του ελληνικού στόλου κυμάτιζαν προ του Μεσολογγίου. Ο στόλος εκόμιζε τροφάς και πολεμοφόδια εις την λιμώττουσαν φρουράν και τους κατοίκους…». Ο μαχητής ένα μάτι το καρφώνει στους ουρανούς από όπου έρχεται η βοήθεια. Το άλλο στον εαυτό του πώς να μεταβάλει τη βοήθεια σε ενέργεια και παληκαριά για το Χριστό, για την Ελλάδα και τη ρωμιοσύνη.

Όλοι όμως το έβλεπαν και όλοι μιλούσαν γι’ αυτό ότι επάνω από όλα ανέμιζε το ράσο ενός ανεκτίμητου Ήρωα, του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ. Γράφει ο περίκλυτος συγγραφέας: «… Ο Επίσκοπος Ρωγών εκ τοιούτων φημών κινούμενος εμποδίζει προς τοις άλλοις κατ’ ευθείαν και εκ πλαγίου την παράδοσιν του Μεσολογγίου».

Έκλαψε σα μωρό παιδί στην πρόταση να σφάξουν τα παιδιά για να μην τα ξοδέψουν σα ματωμένα κοτόπουλα στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Απάντησε με απειλή σε κάποιον που προσφέρθηκε να τα σφάξει, αρκεί να βρεθεί κάποιος να τα σφάξει την αδελφή του.

Τις απειλές συντρόφευαν κατάρες. Ο Ιάκωβος Μάγερ στα Χρονικά του, κάνει τη συγκλονιστική αναφορά του.

Ας μείνουμε εδώ τροφοδοτώντας την όρεξή μας ν’ απολαμβάνουμε το υπέροχο θέαμα της παρέλασης. Εδώ έχει το λόγο του και ο Παλαμάς! Δεν στέρεψαν οι καημοί της Λιμνοθάλασσας με την κατάληψή τους. Την ώρα της παρέλασης ήταν μαζί μας η Λιμνοθάλασσα. Αεράκι δροσερό θώπευσε τα μέτωπά μας. Ήταν η απαίτηση της Λιμνοθάλασσας να αποκαλύψει τη σημασία των καημών της. Οι καημοί της Λιμνοθάλασσας του Παλαμά είναι ένα πανόραμα στα γράμματά μας. Με την ιστορία μιλάμε μέσα από τη γνώση για τις μεγάλες ώρες: Κλαίει ο Ρωγών Ιωσήφ… Με τον υπολογισμό της Λιμνοθάλασσας και των καημών της ζευγαρώνουμε τη γνώση με την ομορφιά. Ο Έλληνας γίνεται σπουδαίος για τα υπέρλογα κατορθώματά του αλλά και τις όμορφες εκφράσεις του. Το γνώρισμα του αγωνιστή εμπεριέχεται σε μια απλή επισήμανση. Γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί στη μάχη. Όμως πηγαίνει στη μάχη τραγουδώντας. Σύζευξη γνώσης με την ομορφιά. Από αυτή τη σύζευξη παίρνομε το θάρρος και τραβάμε παραπέρα από εκεί που μας άφησαν οι πρόγονοί μας. Παλιοί και νέοι χορεύουν το χορό της λεβεντοσύνης. Μετά από αυτούς τους στοχασμούς θα σταθώ λίγο περισσότερο στην παρέλαση. Πολλοί συναποτελούσαν το άγημα της παρέλασης. Μαθητές, μαθήτριες από το Μεσολόγγι και τα γυροχώρια και τις παρακείμενες πόλεις. Βλέποντας παρελαύνοντας μαθητές, αιστάνθηκα την ανάγκη να βροντοφωνάξω: Ιδού οι αυριανοί στρατιώτες που στα εσώψυχά τους θα υποκαίνε χρόνια παληκαριάς λαμπερής.

Κρατήσαμε ορθάνοιχτα τα μάτια μας βλέποντας τα Σώματα Εθνικής Άμυνας. Αεροπόροι, πεζοί, όλος ο μάχιμος και ζωντανός κόσμος της κοινωνίας μας. Προσθέτω εδώ την παρουσία του κράτους με τον κ. Υπουργό, τους εκπροσώπους στρατιωτικών και πολιτικών. Η αθρόα προσέλευση του λαού παρέχουν αντιφεγγίσματα από τον καιρό της πολιορκίας και όλα αυτά επιβεβαιώνουν τη βαθειά εσωτερικότητα του θρύλου της Ιερής μας Πολιτείας.

Ο ετοιμοθάνατος κόσμος της Πολιορκίας είναι το προγονικό βάθος, της σημερινής και της αυριανής κοινωνίας μας. Παρακολουθώντας την παρέλαση θρασομάνησε μέσα μου η διαπίστωση ότι σ’ αυτόν τον τόπο τίποτε δεν άλλαξε. Έτοιμοι είμαστε για καινούριες αναβάσεις στην υψηλότερη κορφή του θρύλου.

Βλέποντας να παρελαύνουν οι μαθητές ανάζησαν μέσα μας οι δραματικές εξάρσεις των παιδιών του πολιορκούμενου Μεσολογγίου. Ενεργή η συμμετοχή τους στον αγώνα. Ελίθαζαν τότε τους επιτιθέμενους εχθρούς. Είναι ο θρυλικός πετροπόλεμος του παιδιού που περίμενε το θάνατο προσπαθώντας να κάνει το περισσότερο προτού εκείνος λεηλατήσει την ύπαρξή του.

Ο Αρχιεπίσκοπος της Θεσσαλονίκης Ισίδωρος στην ομιλία του περί μελλούσης κρίσεως διαζωγραφίζει την κολαστική ζωή των οικογενειών των γενιτσάρων και των αρπαγμένων παιδιών, όταν βλέπει βάναυσα χέρια εχθρικά ν’ αρπάζουν το παιδί τους, να το αναγκάζουν να ξεπέφτει σε παράξενα ήθη και έθιμα… θα είναι ένα σκεύος γεμάτο ασέλγεια και άλλη δυσωδία. Το παιδομάζωμα ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη.

Ένας ολόκληρος κόσμος παρευλαύνει και μαζί η μουσική ομάδα που διάνθιζε τη σοβαρότητα με σπάνιους ήχους και ρυθμούς της δημιουργικής της αποκλειστικότητας.

Πολλοί εκπρόσωποι της ρασοντυμένης λεβεντοσύνης, ο Πρωτοσύγκελος π. Θεόκλητος, άνθρωπος με βαθειά εσωτερικότητα, δύο Μητροπολίτες με φιλική συνάρτηση με το Μεσολόγγι έδωσαν το πανελλήνιο εκτόπισμα της παρέλασης, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητρόπολης Αιτωλίας και Ακαρνανίας π. Ιωσήφ και πλήθος άλλων κληρικών. Ζωντάνεψαν μπροστά μας το ρόλο της εκκλησίας σε ένα λαό που βλέπει την εκκλησία ζευγαρωμένη με την πολιτεία σε μια προοδευτική πορεία. Η παρουσία του αεικίνητου και φλογερού Μητροπολίτη μας κκ Δαμασκηνού τόνισε όσο τίποτε άλλο τη συμπαράσταση στον μαχόμενο Ελληνισμό και την ανάγκη να βρίσκεται ο λαός μας κάτω από την προστασία του Θεού.

Ο Μητροπολίτης μας μάς έδωσε αντιφέγγισμα της ηρωικής μορφής του Ρωγών Ιωσήφ. Ο πενέστερος όλων με το ρακώδες ένδυμά του αείμνηστος Ρωγών Ιωσήφ και το ύπισχνο ανάστημά του , αλλά και το ανείπωτο σθένος του έδωσε μια θεοφραδή απόκριση στον Ιμπραήμ που προσπαθούσε με πλαγιότροπους να κατακτήσει το Μεσολόγγι: Αγώνας έως εσχάτων. Βλέποντας το βραχύσωμο Δεσπότη μας Δαμασκηνό κάνω μια συνάρτηση. Ορθώνεται μπροστά μας ο Ρωγών Ιωσήφ, που ανάτυπό του αποτελεί ο Δεσπότης μας.

Οι εκπρόσωποι του Στρατού μάς δένουν με μια πραγματικότητα, ότι ο ηρωισμός του Μεσολογγίου δεν είναι μια κατάσταση περαστική που την κατάπιε το αχόρταστο χτες, είναι αείζωος. Κι αν σταθεί μπροστά στα μάτια μας μάς αποκαλύπτει μια δυνατότητα της ράτσας μας διαιώνια ότι αν οι βάρβαροι κατακτητές αναβιώσουν παλιές τακτικές θα βρεθούν μπροστά σε αποφασισμένα άτομα, το στρατό μας, που θα διδάξουν το λαό των εχθρών ό,τι είπε ένας Αιγύπτιος μαχητής από το στρατό του Ιμπραήμ στο Μωριά: Εδώ υπάρχουν ήρωες, θεοί, – σχετική έννοια, διότι Θεός είναι η παντοδύναμη που κάνει ακαταμάχητο το λαό μας – πάντως αποκάλυψε το δυναμισμό του λαού μας στη διαιώνια διαδρομή του.

Τα αεροπλάνα μας διασχίζαν τους αιθέρες με σχεδιασμούς πρωτόφαντους. Είχαν δίκιο όσοι προχώρησαν. Χαιρέτησαν το σχηματισμό της αεροπορίας μας με βαρύηχη αναφώνηση. Γεια σας παληκάρια μας! Παλικάρι είναι όποιες έχει μέσα του παλμό και δύναμη και σε δεδομένη στιγμή πεθαίνει για να ζήσουν οι άλλοι ελεύθεροι. Η ελευθερία όχι προσωπική κατάσταση αλλά καθολική υπόθεση.

Συνειδητά ο Έλληνας στηρίζεται στα φτερά της αεροπορίας και το στρατευμένο ελληνόπουλο. Ισχύει στη διαδρομή του χρόνου άβλαβο και από όλους αποδεκτοί. Το τραγούδι που συγκινεί τον Έλληνα και τα εσώψυχά του είναι:

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά

Καταλήγω με ένα επιλογικό επιμύθιο.

Ὡ, Κύριε Ἰησοῦ, ἄδυτε Ἥλιε τῶν ψυχῶν μᾶς ἐν τῶν φωτί σου ὀψόμεθα φῶς! Μὲ τὴ βοήθειά σου θὰ εἴμαστε πάντα ἐλεύθεροι… Να γιορτάζουμε τις μεγάλες στιγμές της εθνικής μας διαδρομής.

Για το Χριστό, την Ελλάδα και τη Ρωμιοσύνη

Ο Γεν. Γραμματέας του Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Κ.Ν. Δημόπουλος

agrinionews.gr